Η φιλόλογος και συγγραφέας Γεωργία Παύλου θυγατέρα αγνοούμενου, του Παναγιώτη Παύλου Χατζηπαναγιώτου, μέχρι το 2016, οπότε ταυτοποιήθηκαν τα οστά του, θυμάται τη δύσκολη παιδικότητα της και των τεσσάρων αδερφιών της, την αναμονή, τις απογοητεύσεις, τις δυσκολίες, την αγωνία της μάνας της και διηγείται στο επετειακό ΠΟΛcast “1974:Oι ανοικτές πληγές της ιστορίας” και τη δημοσιογράφο Άντρη Δανιήλ, όσα τη σημάδεψαν ως παιδί αγνοουμένου.
Η κυρία Παύλου, με καταγωγή από τον Πολύστυπο, διηγείται το τελευταίο αντίο με το λατρευτό της πατέρα, στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών, στιγμή η οποία παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη και την ψυχή της. Τη λαχτάρα του αδερφού της μπροστά σε μια οθόνη τηλεόρασης κάθε φορά που ερχόταν λεωφορείο με στρατιώτες. Η ίδια περιγράφει και την πρόσφατη απώλεια της μητέρας της, η οποία στάθηκε και σαν πατέρας στα παιδιά της, βιώνοντας απαξιωτικές συμπεριφορές στον αγώνα της για διακρίβωση της τύχης του αγαπημένου συζύγου της και πατέρα των παιδιών της. Σε δεντράκι για τους αγνοούμενους η κυρία Παύλου τοποθέτησε συμβολικά και τη φωτογραφία της μητέρας της εξηγώντας γιατί.
«Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχουμε πατέρα, όταν μεγαλώσαμε πλέον» αναφέρει χαρακτηριστικά η κυρία Παύλου, διηγούμενη τα παιδικά χρόνια και τι έγραφαν στον σχολικό έλεγχο, στο όνομα πατρός. Η ίδια έχει αναπτύξει πλούσια δράση γύρω από το ζήτημα των αγνοουμένων και δεν δίστασε να καταγγείλει το κράτος για άδικη μεταχείριση της οικογένειας της.
Παρακολουθήστε ολόκληρο το ΠΟΛcast:
